Cuma Yazıları- Bir Çift Çorabın Kıssası

29 Oca 2010 at 10:20 | In Cuma Yazilari | 7 Comments

Takipçilerimi Allah’ın selamıyla selamlıyor, hayırlı cumalar diliyorum…

Dünyaya geldiğin zamanı düşün,

Şen ağlardın, fakat gülerdi âlem,

Öyle bir hayat sür ki, senin gidişin

Sana sevinç olsun âleme matem.

Hasan efendi adıyla meşhur bir ihtiyar vardı. Yaratılış gayesini iyi bilirdi. Ömrünü dînine hizmet etmekle geçirmişti. Mum dibine ışık vermez misâli, oğluna ne kadar nasihat etmişse de, oğlu söz dinlememişti. Ölüm döşeğindeyken oğlunu çağırıp der ki:

“Oğlum bugüne kadar hiç bir nasihatimi dinlemedin. Son bir arzum var, onu bari yerine getir!” Oğlu merakla sorar:

“Son arzun nedir, baba?”

“Ben ölünce, yıkandıktan sonra, daha kefenlenmeden, hocadan müsaade iste, babamın vassiyeti var de, ayaklarıma çorap giydir?

“Başüstüne babacığım. Bir çift çorabın ne kıymeti var. Söz veriyorum, vasiyyetini yerine getireceğim.

“İhtiyar baba sevdiği bir arkadaşını da çağırıp ona der ki:

“Bu mektubu ben ölüp defnedildikten sonra oğluma vermeni rica ediyorum.”Arkadaşı kabul ederek mektubu alır.Gün gelir, ihtiyar Hasan Efendi, fâni dünyadan, baki âleme göç etmek üzere vefat eder. Meyyit yıkanıp, kefenleneceği zaman, oğlu elinde bir çift çorapla gelir. Hoca efendiye babasının vasiyyetini anlatır. Çorapları kendi elimle giydireyim, der. Hoca, Mektubât-ı şerifi okumuş bilgili bir kimsedir. Hasan Efendinin oğluna der ki:

“Kefen üç parça olur. Çoraplarla dört, beş parça oluyor, bid’attır, caiz değildir. Dine uygun olmayan vasiyyetler yerine getirilmez.”

Bu işlerle pek alakası bulunmayan, Din-i Mübin-i İslam’ı sadece cenaze namazından ibaret sanan kimileri, meftanın oğuna hak vererek ehl-i sünnet imâma itiraz ederse de, imâm efendi, münakaşaya meydan bırakmadan meyyiti hemen defn ettirir.

Defni müteakip Hasan Efendinin arkadaşı, mektubu çıkarıp oğluna verir. Oğlu açıp okumağa başlar:

“Oğlum, gördün, dünyada ne kadar çok malım, mülküm varken, bir çift çorabı bile ayağıma giydiremedin. Malımın hepsi dünyada kaldı. Kabire amelimle girdim. Benden ibret al! Nasıl yaşarsan yaşa sonunda öleceksin. O halde hemen tevbe et! Âhıreti kazanmak niyyetiyle yaptığın bütün işler dünya değil âhıret olur.

7 Yorum »

Bu yazıya yapılan yorumlar için RSS beslemeleri.

Ah canım ah.. harika bir yazı benzer bir kıssayı okumuştum çok etkileyici ama çabuk geçiyor tesiri hemencik gaflete dalıveriyoruz..:(

hayırlı cumalar sevgiler

Yorum yapan rumma — 29 Oca 2010 #
s.a. canım ne güzel söylemişsin.İnanmak istemiyenlerin parmağını gözüne sokar gibi ibretlik bir hikaye ama anlayana bende çoğu yerde bu örneği veririm cuman mübarek olsun.
sevgiler.

Yorum yapan melek — 29 Oca 2010 #
ne kadar güzel bir ibrek kıssası…teşekkürler arkadaşım..Rabbim senden razı olsun…

Yorum yapan birsence — 29 Oca 2010 #
Ahhh! Rabbim bu dünyadan göçtüğümüzde alnımızın ak olarak dirilmemizi nasip eder inşallah:(

Yorum yapan papatya prenses — 29 Oca 2010 #
sayfanıza ilk kez geliyorum..

paylaşımlarınız geçrten çok güzel, bende sayfama beklerim

sevgiler

Yorum yapan tub@ — 30 Oca 2010 #
Sevgili Lavantin,

yazilarinizla,tarifleriniz ve fotograflarinizla,bence 2009′un EN IYI BLOGU ÖDÜLÜNÜ coktan hakettiniz…

Sanalda olsa size sundugum bu kücük hediyeyi kabul buyurursaniz cok memnun olurum…

Ciceginiz sitemde ,onu gelip alin lütfen,

Sevgilerimle,saglicakla kalin lütfen…

Serpil,Nürnberg’ten.

Yorum yapan Serpil — 31 Oca 2010 #
Canım cuma yazını yazmamışsın..:(

hayırlı cumalar selam ve dua ile..

Yorum yapan rumma — 05 Şub 2010 #